یه جراحی چشم که بینایی رو حفظ می‌کنه، ممکنه شانس زنده موندن بیماران مبتلا به یه سرطان نادر چشم رو هم بیشتر کنه

یه تحقیقی که UCLA رهبریش کرده، نشون داده که یه تکنیک جراحی که برای محافظت از بینایی بیماران مبتلا به ملانوم یووئال (یه سرطان نادر که داخل چشم به وجود میاد) ساخته شده، ممکنه خطر پخش شدن بیماری رو هم کم کنه و شانس زنده موندن رو بالا ببره؛ پیشرفتی که محقق‌ها میگن می‌تونه روش درمان این سرطان رو عوض کنه.

این تحقیق که تو مجله Cancers چاپ شده، ۳۷ بیمار رو که برای ملانوم یووئال درمان شده بودن، دنبال کرده. بیشترشون پرتودرمانی هدفمند، که بهش میگن پلاک براکی‌تراپی، رو به همراه یه عمل تخصصی که مایع ژله‌ای داخل چشم رو با روغن سیلیکون جایگزین می‌کنه، دریافت کرده بودن؛ تکنیکی که برای محافظت از بخش‌های سالم چشم در برابر آسیب تشعشع طراحی شده و در عین حال به تومور اجازه میده دوز کامل سرطان‌کش رو دریافت کنه.

تو یه دوره پیگیری که به طور متوسط بیشتر از چهار سال بود، بیشتر از ۸۰ درصد بیمارا بدون پخش شدن بیماری باقی موندن و هیچکس هم تو چشم درمان‌شده‌اش بیماریش برنگشت. فقط ۱۶ درصد بیمارا (شش نفر) دچار متاستاز (پخش شدن سرطان) شدن و یه بیمار هم به خاطر بیماری فوت کرد. این نرخ خیلی کمتر از چیزیه که قبلاً انتظار می‌رفت، یعنی زمانی که حدود ۳۰ درصد بیمارا دچار متاستاز می‌شدن، که بیشتر وقتا تو کبد بود و کمتر کسی بیشتر از پنج سال زنده می‌موند.

دکتر تارا مک‌کنل، مدیر مرکز انکولوژی چشم‌پزشکی تو موسسه چشم استاین UCLA و نویسنده ارشد این تحقیق، گفت: «همه‌چیز در مورد ملانوم یووئال همیشه با امید محدودی همراه بوده و انتظار می‌رفت که بیمارا بینایی‌شون رو از دست بدن و در نهایت وقتی سرطان پخش بشه، بمیرن.»

«ما می‌دونیم که این تکنیک جراحی منحصر به فرد به وضوح بینایی رو حفظ می‌کنه. اما انتظار نداشتیم که این تکنیک روی متاستاز و مرگ و میر تأثیر بذاره. و هر چیزی که شانس زنده موندن رو تو ملانوم یووئال بهتر کنه، یه اتفاق بزرگ و متحول‌کننده‌ست.»

این روش که تو UCLA ابداع شده، اولین بار بیشتر از ده سال پیش گزارش شد و تحقیقات قبلی نشون داده بودن که از دست دادن بینایی ناشی از تشعشع رو کم می‌کنه. اما تیم UCLA و همکارانشون تو دانشگاه نوادا، بعد از اینکه دکتر ولفرام ساملوفسکی، انکولوژیست پزشکی‌ای که بیماران رو تو لاس وگاس برای متاستاز زیر نظر داشت، با دکتر مک‌کنل تماس گرفت و پرسید چرا نمی‌بینه که بیمارای اون دچار متاستاز بشن یا از این سرطان بمیرن، تصمیم گرفتن این موضوع رو بیشتر بررسی کنن.

وقتی اونا شانس زنده موندن بدون متاستاز و کلی رو تو این گروه بررسی کردن، متوجه یه چیز غیرمنتظره تو نتایج بلندمدت شدن: تعداد خیلی کمتری از بیمارا دچار بیماری متاستاتیک شده بودن نسبت به چیزی که داده‌های تاریخی پیش‌بینی کرده بودن.

برای همین تصمیم گرفتن با دقت بیشتری به داده‌ها نگاه کنن و هم نتایج بالینی و هم عوامل خطر ژنتیکی رو تحلیل کردن. اونا ۳۷ بیمار مبتلا به ملانوم یووئال رو شناسایی کردن که به طور متوسط چهار سال دنبال شده بودن. بیست و هفت نفر تحت پلاک براکی‌تراپی به همراه ویترکتومی و قرار دادن روغن سیلیکون قرار گرفته بودن، هفت نفر فقط براکی‌تراپی انجام داده بودن و سه نفر هم چشمشون رو برداشته بودن.

این تیم آدما رو بر اساس ژنتیک تومور به دو گروه پرخطر یا کم‌خطر تقسیم کردن، دنبال کردن که بیمارا چقدر بدون سرطان باقی موندن و چقدر زنده موندن و آزمایش کردن که ابزارهای پیش‌بینی فعلی چقدر خوب اونایی رو که در معرض خطر متاستاز هستن، شناسایی می‌کنن.

علاوه بر مشاهده نرخ‌های پایین غیرمنتظره متاستاز سرطان و مرگ، تیم فهمید که حتی بیمارایی که بر اساس ژنتیک تومور به عنوان پرخطر طبقه‌بندی شده بودن هم نرخ پایینی از متاستاز و مرگ داشتن. اندازه و مرحله تومور نشانگرهای قابل اعتمادی برای اینکه آیا سرطان تو گروه اونا پخش می‌شه یا نه، نبودن. بعضی از بیمارای با تومورهای کوچیک دچار متاستاز شدن، در حالی که خیلی از اونایی که تومورهای بزرگ داشتن، نشدن.

در کل، تعداد خیلی کمتری از بیمارا دچار پیشرفت بیماری یا مرگ شدن نسبت به چیزی که انتظار می‌رفت. محقق‌ها فهمیدن که تست‌های ژنتیکی فعلی برای شناسایی اونایی که کم‌خطر هستن مؤثرن، ولی برای تعیین اینکه کی واقعاً پرخطره، به خاطر نرخ پایین متاستاز و مرگ تو بیماران اونا، کمتر قابل اعتمادن.

مک‌کنل گفت: «تحقیق ما نشون میده که ترکیب پلاک براکی‌تراپی با ویترکتومی و روغن سیلیکون نه تنها به بیمارا کمک می‌کنه بینایی‌شون رو حفظ کنن، بلکه ممکنه شانس زنده موندنشون رو هم بهتر کنه. از اونجایی که بیشتر مراکز هنوزم فقط به پلاک براکی‌تراپی برای درمان ملانوم یووئال تکیه می‌کنن، این یافته‌ها بر نیاز به استفاده از روش ویترکتومی با روغن سیلیکون ما تأکید می‌کنه.»

با اینکه این نتایج فواید بالقوه ترکیب تکنیک‌های جراحی حفظ‌کننده بینایی با پرتودرمانی هدفمند رو برجسته می‌کنه، ولی محقق‌ها هشدار میدن که به تحقیقات بیشتری نیازه تا مشخص بشه آیا تکنیک جراحی، نحوه پرتودرمانی یا ترکیبی از عوامل، به بهبود نتایج کمک کرده و دقیقاً بفهمیم چرا نتایج اینقدر مطلوب بوده. این تیم همچنین بر نیاز به آموزش بیشتر بین انکولوژیست‌های چشمی برای انجام جراحی پیچیده شبکیه که برای قرار دادن روغن سیلیکون لازمه، تأکید کرد.

لینک منبع